'Ik doe in de zomer aan "een bankje pikken" met vrienden'

25 juni 2018

18junioidw-denhaagx(1)
Marlène Sy A Ten (77), Peggy Gritters Doubley (86) en Pearl Bulloch (70) hebben zich aangemeld om mee te doen aan een fotoshoot voor Ouderen in de Wijk. Marlène heeft goed nagedacht over wat zij zou aantrekken, Peggy heeft gewoon iets uit de kast getrokken. De drie dames bruisen van de energie, ondanks dat hun leven niet altijd even makkelijk is geweest. Ze vertellen over hoe het is om ouder te worden. 'Ik heb gewoon geleefd'.

Het gesprek in de Bibliotheek Den Haag gaat in afwachting van de fotoshoot over Koningin Máxima. Wim, ook aanwezig voor de fotoshoot, vertelt in kleuren en geuren dat hij haar die ochtend heeft ontmoet bij een ouderenwoningproject. 'Ze zag een afritsbaar dekbed en zei: "Die moet ik ook hebben!". Peggy knikt:'Ze is heel gewoon. Ik weet van een kennis dat Máxima ook luizenmoeder is geweest.'

Peggy (86): 'Je kunt weer stoute dingen doen als je ouder bent'

Peggy vindt dat er slechte, maar evenveel goede kanten zit aan het ouder worden. 'Je wordt eerst minder mobiel en dan gaat je geheugen achteruit. Dat is de laatste fase. Ik merk het als ik achter de computer zit. Er wordt gebeld en daarna weet ik niet meer waarmee ik bezig was op de computer. Of ik heb een leuk gesprek met mijn kleinzoon en dan zegt hij: "Maar oma dat heb ik al een keer verteld".' Wat Peggy jammer vindt is dat ze minder mobiel is geworden. 'Ik deed veel aan sport. Ik fietste, zwom, reed auto. Maar ik rijd geen auto meer. Je reageert niet meer zo snel. Ik neem het risico niet. Ik neem nu de tram of de taxibus en heb twee hulpen thuis.'

Een vent
Maar ouder worden heeft ook zijn voordelen, vindt Peggy. 'Als je weer tijd voor jezelf krijgt, zoek je weer oude vrienden op. Je kunt weer stoute dingen doen! Je ontmoet iemand. Hij kijkt een beetje scheel, vind je, en dan ga je weer verder! En soms was iemand getrouwd. Maar dat vond ik niet erg. It takes two to tango! Ik heb gewoon geleefd! Maar ik heb nooit iets van een vent gehad. Ik heb alles zelf verdiend zoals mijn eigen pensioen. Terwijl ik ook een rijke vent had kunnen trouwen. Maar hij wilde mijn kinderen niet. Dan is het uiteraard einde verhaal.'
Nu ze eind tachtig is, doet ze wat dat betreft natuurlijk rustiger, vertelt ze. Ze leest nu veel. Vooral over de koloniale geschiedenis van 'Nederlands-Indië' want Peggy is eigenlijk in Indonesië geboren. 'Nederlands-Indië is natuurlijk nooit Nederlands geweest. Het was en is Indonesië.' Ze heeft sowieso veel van de wereld gezien. Liefdes brachten haar o.a. naar Nieuw-Zeeland, Zweden. 'Ik heb nog wel behoefte om te reizen, maar ik heb een hartoperatie gehad. Ik mag niet meer vliegen. Het is nu een reisje op de Rijn!', lacht ze.

Marlène (77): 'En dan komt je man na 42 jaar samen zijn te overlijden'

Marlène: 'Ik vind het geweldig om oud te worden. Maar naast het bijtellen van de jaren, verandert ook je gedrag, wat je gewend bent te doen. Je hebt bijvoorbeeld altijd de beschikking over een auto gehad en kon staan waar je wilde, en dan komt je man te overlijden. Na 42 jaar samen zijn en vier kinderen. Dan moet je proberen goed te blijven. Ik blijf goed omdat ik heel gelovig ben.' Marlène woonde tot 2000 op Curaçao, na het overlijden van haar man koos ze voor een ander leven, in Nederland. 'Het beste heb je al gehad en gedaan in Curaçao en nu begin je in Nederland opnieuw. Ik zie het als een nieuw begin.'

'Een bankje pikken'
Marlène bereidt zich ondertussen voor op het ouder worden en ging naar een cursus dementie. 'Laat maar komen, ik ben voorbereid op alles. Hoewel, ik heb problemen met het onthouden van de wachtwoorden op de computer. Dan typ ik het drie keer verkeerd en dan is het weg! Mijn kinderen houden een oogje in het zeil. Maar ik pluk ook de dag. Vroeger ondernam ik dingen met mijn man en kinderen. Je mag daar niet om treuren, herinner de leuke dingen! Nu heb ik mijn groepjes en maak ik busreisjes. In de zomer doe ik samen met vier vrienden aan "een bankje pikken". Dan gaan we op een bankje zitten en kletsen en kijken wat.'
  
Me too
Marlène was vroeger actief en dat is ze nog altijd. Ze werkte vroeger als directiesecretaresse - 'Ik ken wel wat me too-verhalen - en ging in Nederland op zoek naar vrijwilligerswerk. Dat vond ze in twee tehuizen voor ouderen en ze is actief in Surinaamse en Antilliaanse verenigingen. Ze maakt gretig gebruik van de taxibus - 'Ik maak daar graag reclame voor!' -, de vrijkaart van de HTM, en de Ooievaarspas. 'Ja, toch?! Ik ben naar Nederland gekomen als vrije vrouw! Het woord probleem ken ik niet. Je mag blij zijn als je wakker wordt, je kunt gaan plassen en je ogen open gaan.'

Pearl (70): 'Ik wilde dingen gaan doen die ik leuk vond'

18kjunioidw-pearl 'Ik vind het mooi om ouder te worden', zegt Pearl. Dit heeft Pearl niet altijd gedacht. Zeker niet toen ze een jaar geleden bij een stoplicht werd aangereden door een dronken man op een scooter en ze in het ziekenhuis belandde. Tijdens haar ziektebed is Pearl gaan nadenken over haar leven. Ze heeft een moeilijk leven gehad, dat begon al toen ze als klein kind ontvoerd werd. Ze heeft altijd hard gewerkt - in een broodjeszaak, in de horeca, op de kermis - en voedde haar kinderen praktisch alleen op. Ze was getrouwd met een man die alcoholist was en haar vernederde. 'Ik kwam nooit naar buiten. Ik was de regie over mijn leven kwijt. Maar ik heb incasseringsvermogen. Tot hij iets deed waarvan ik mij afvroeg of ik nog wat waard was.' Ze besloot te vluchten met haar kinderen: op de fiets met de helm op.

De bibliotheek
Na het ongeluk kan Pearl niet meer tegen stress en geroezemoes. 'En normaal hoorde ik alles! Ik werd er depressief van.' Pearl ging nadenken over haar leven. 'Ik ben altijd in dienst geweest van allerlei mensen. Ik wilde dingen gaan doen die ik leuk vond. Ik ben toen met de tabletcursus in de bibliotheek begonnen. Ik had daar nooit de tijd voor.' De warmte die ze in de bibliotheek aantrof bij de medewerkers en andere cursisten had ze net nodig om wat meer zelfwaarde te krijgen. 'Ze bellen me als ze niets van me horen.' Pearl vertelde haar levensverhaal in de bibliotheek. Hoe ze God vond. Dit zette een reeks van nieuwe gebeurtenissen voor haar in gang. Het verhaal won namelijk een prijs en las ze voor in de bibliotheek. Naar aanleiding daarvan vroeg Dakota-theater haar of ze niet mee wilde doen aan een voorstelling voor ouderen.

Zelfvertrouwen
Pearl bleek een multitalent te zijn. 'Ik ben weer gaan zingen. Ik kan jazz en blues zingen en trad op voor 300 mensen tijdens het ouderensongfestival in Theater Dakota. Ik dacht: ik sta voor schut. Maar ik ben toen opgebeld door een jazzband of ik voor ouderen in het woonzorgcentrum Florence wilde gaan zingen. En op 28 juni ga ik in de bibliotheek zingen!'
Pearl is ondanks al haar optredens de bibliotheek niet vergeten. Ze wil gastvrouw worden. 'Als ik in de bibliotheek binnenkom, voel ik een band met die mensen. Ik maak met iedereen grapjes. De bibliotheek heeft heel veel voor mij betekend.' Pearl is er zelf even stil van. Haar leven is zo veranderd sinds zij zich opgaf voor de tabletcursus. 'Ik sta nu anders in het leven. Ik kan mij goed aanpassen. Ik heb vroeger in een kraakpand gewoond! Ik neem nu zelf het initiatief en ben niet meer verlegen. What you see is what you get!'

Tweede foto: Jaap Stahlie

« terug