Kaapverdische ouderen werven via de pastoor

21 april 2018

april18-oidwrdamSinds een paar maanden maken ook Kaapverdische Rotterdammers gebruik van het aanbod dat de bibliotheek samen met andere organisaties aanbiedt. In Rotterdam wonen van oudsher veel Kaapverdianen. Zij werkten in de haven. Er wonen circa 20.000 Kaapverdische migranten in Rotterdam. De Kaapverdische migrant wordt veelal als de 'stille' migrant gezien: de gemeenschap gaat geruisloos haar eigen weg en is moeilijk bereikbaar. Bibliotheekmedewerker Helena Cabral wist de groep te bereiken: via de kerk. 'Veel oudere Kaapverdianen leven ge´soleerd van de samenleving. Je geeft ons vleugels, zeggen ze'.

Elke woensdag volgt een groep van 15 Kaapverdische Rotterdammers een computercursus in Bibliotheek Delfshaven. Een belangrijke rol voor de werving van deze normaal gesproken moeilijk bereikbare groep, is weggelegd voor bibliotheekmedewerker Helena Cabral, zelf van Kaapverdische afkomst. De kerk bleek een goede plek om te netwerken ontdekte ze.

Gewerkt, gewerkt
De groep is normaal 15 man groot, maar velen zijn deze woensdag afwezig vanwege de begrafenis van een landgenoot. Raquel (65+) heeft net de computercursus gevolgd in de bibliotheek en vult de intakeformulieren in voor het project Ouderen in de Wijk. 'Ja, een computer is tegenwoordig belangrijk. Ik wil sneller leren typen, foto's en video's kunnen kijken en zelf de belasting doen. Nu doet mijn zoon dit.' Maria (65) vindt de computercursus moeilijk, vooral het boek. 'Ik heb geen kans gehad om naar school te gaan. Lezen en schrijven kan ik niet goed. Ik heb altijd gewerkt, gewerkt. Daarom spreek ik ook niet zo goed Nederlands.'

Kansen
Maria had daarbij de zorg voor haar twee kinderen. De kinderen zijn nu de deur uit en de praktijk dwingt haar om een computercursus te gaan volgen. 'Je hebt de computer voor alles nodig. Om dingen te kunnen regelen. Hoe moeilijk het ook is, ik heb het wel nodig.' Maria is dolblij dat Helena aanwezig is bij de les en vertaalt. 'Want ik begrijp niet alles in het Nederlands en je kunt haar alles vragen.' Maria is geen thuiszitter. Ze wil vrijwilligerswerk doen. Ze zoekt contact in haar buurt en bij de kerkgemeenschap waar ze Helena ook ontmoet heeft. Met het doen van de computercursus besteedt ze eindelijk tijd aan haar eigen ontwikkeling, wat ze vroeger ook wilde, maar wat onmogelijk was. 'Ik had geen kansen vroeger, maar nu wel!'

Visueel uitleggen
'Hoe kom ik terug?' vraagt Raul (65) zich af terwijl hij op het scherm tuurt. Hij zat op een site over KaapverdiŰ, maar weet niet meer hoe hij terug naar het oefenprogramma kan klikken. Vrijwilliger Ruben Warrenburg helpt hem. Ruben werkt als vrijwilliger bij Computerwijk. De groep Kaapverdianen verschilt van andere groepen vanwege de taalbarriŔre en hun onbekendheid met de computer. Het tempo ligt daardoor laag want woorden als 'adresbalk' of 'tabs' vragen uitleg. De handeling om een bijvoorbeeld een hoofdletter te maken kost tijd. Het les geven is meer visueel gericht, legt hij uit. 'Het is meer aanwijzen, dan uitleggen.'
april18-raul
De pastoor
Hoe kan ik de Kaapverdische ouderen betrekken bij Ouderen in de Wijk, vroeg bibliotheekmedewerker Helena Cabral zich af. 'De gemeenschap lijkt heel open, maar tegelijk is ze gesloten. Wat wil je van ons, vragen ze. Onze oudjes zijn vaak in de maling genomen. En Nederlanders zijn geregeld wantrouwend naar buitenlanders toe. De Kaapverdianen zijn daarom voorzichtig. Je komt er moeilijk tussen.' De oplossing bleek dicht bij huis te liggen. 'Mijn moeder maakt deel uit van de Kaapverdische kerkgemeenschap. Iedereen luistert naar de pastoor. Ik ben toen naar de pastoor gegaan en heb hem toestemming gevraagd om in de kerk mensen te gaan benaderen voor Ouderen in de Wijk.'

Elke zondag was (en is) Helena aan het netwerken. Met succes. Er vinden nu activiteiten plaats zowel in de bibliotheek als in de kerk gericht op het meer zelfredzaam maken van ouderen. 'Taalvaardig zijn en economisch zelfstandigheid. Hoe doe je dat? Het merendeel heeft alleen maar basisschool gehad en is de Nederlandse taal niet machtig. De ouderen zijn vaak afhankelijk van hun kinderen, maar de kinderen hebben niet altijd tijd. Wij willen de ouderen handvatten geven.'

Isolement en vleugels
Helena haalt de ouderen op bij de kerk en brengt ze naar de bibliotheek. 'Ze kijken ernaar uit. Sommigen wonen al 40 jaar in Nederland, maar zijn nog nooit in de bibliotheek geweest', vertelt ze. 2_1'Veel oudere Kaapverdianen leven ge´soleerd van de samenleving. Ze bezoeken alleen de kerk. Je ziet ze opbloeien. '"Je geeft ons vleugels", zeggen ze. Ze hadden nooit gedacht dat ze zouden kunnen internetten. Ze voelen zich gewaardeerd. Sommigen hebben door de computerles nu een laptop aangeschaft.'
Helena heeft nog een andere drijfveer om de Kaapverdische ouderen te betrekken bij Ouderen in de Wijk: 'Kaapverdische kinderen worden vaak met hulp van de grootouders grootgebracht. Ook ik ben met hun hulp grootgebracht. Dat ik nu iets voor ze terug kan doen, dat geeft me blijdschap.'

Er wordt gelachen en gehuild tijdens de bijeenkomsten, en soms allebei tegelijk. Helena vertelt over een oud vrouwtje dat altijd van haar man te horen had gekregen dat ze dom was. 'Deze kleine dame bleek tijdens de computercursus snel te leren. Ze huilde van blijdschap en trots toen ze haar certificaat kreeg. "Ze kunnen mijn rug op!" reageerde ze. "Waar is hij nu?! Hij kan helemaal niks!" Die lichaamstaal van haar! We leefden mee en moesten tegelijk lachen. Ze helpt nu anderen met de computer.'
 

« terug