'Wie ga ik telkens vragen dan?'

9 oktober 2016

okto-hdvp2
Op 28 september 2016 werd in de bibliotheek in Feyenoord voor het eerst computerles aan senioren gegeven. De activiteit werd samen met Hoedje van Papier georganiseerd. 'We moeten alles met de computer doen van organisaties, dan zijn ze ook verplicht ons te leren hoe dat werkt', zegt cursiste Corrie Stoppelenburg (67) strijdvaardig. 'Waar is dat streepje (de cursor) gebleven?' vraagt meneer Pieterse zich ondertussen af.

Eigenlijk is Corrie Stoppelenburg (rechts op de foto) wat boos over de toenemende digitalisering waarmee ze wordt geconfronteerd als ze dingen voor elkaar wilt krijgen. 'Je wordt overal toe verplicht, je hebt geen vrije wil meer.' Corrie, alleenstaande, wil graag verhuizen, maar wat blijkt? Reageren op woningen kan alleen online. Het is de reden waarom zij zich heeft opgegeven voor de computerles. Voor mevrouw Karimbeg (68, links op de foto) was het de brief van haar begrafenisverzekeraar met de vraag naar haar e-mailadres, die haar het laatste zetje gaf om naar computerles te gaan. Mevrouw Karimbeg is net als mevrouw Stoppelenburg alleenstaande. 'Je moet veel via internet doen. Wie ga ik telkens vragen dan? Familie woont niet in de buurt. Ze werken, ze gaan naar school.' Beide dames hebben geen computer of tablet thuis, maar overwegen nu om er een te gaan aanschaffen.

Wachtlijst
Jolanda de Bus is netwerker Ouderen in de Wijk voor de Bibliotheek Rotterdam en vertelt de achtergrond van het ontstaan van deze computerles: 'Dit aanbod is in samenwerking met Hoedje van Papier tot stand gekomen. Zij bleken een wachtlijst te hebben voor de computerles voor ouderen. Wij hebben de plaats en de computers! Zo konden wij elkaar helpen.'
Julio Dume de Jesus, werkzoekend civiel ingenieur, is vrijwilliger bij Hoedje van Papier en geeft in de bibliotheek de computerles samen met nog een vrijwilligster. 'Verleden jaar waren er geen fondsen meer om de computerles te geven. Er ontstond een wachtlijst. Nu hebben we lessen door heel Rotterdam en hier in de bibliotheek in Feyenoord.'
 
Geduld

Het les geven aan ouderen vraagt geduld, zegt Julio. 'Als ouderen niet op kantoor hebben gewerkt, dan hebben ze meestal ook weinig ervaring met computers. Herhaling is nodig. Je geeft voorbeelden, want alleen met theorie kom je er niet.' Het is een klein groepje die de les volgt in de bibliotheek: zes senioren, waarvan vijf vrouwen. 'Zo kun je meer individueel aandacht geven.' En dat is nodig, niet alleen vanwege het leerproces, maar senioren hebben ook hun verhalen. Julio: 'Dat maakt het werken met ze leuk. We hebben grappige en serieuze gesprekken.'

Gezeik
Mevrouw Karimbeg is blij dat ze weer met de computerles is gestart. Door ziekte moest ze eerder de lessen onderbreken. Hoedje van Papier belde haar op of ze niet weer wilde starten. 'Dat was heel aardig. Ze willen echt iets voor je doen.' Corrie voelt zich ook genoodzaakt om computerles te volgen, omdat officiële dienstverleners geen geduld hebben om haar te helpen, vertelt ze. 'Dan zegt iemand: "Ik wil het maar een keer voordoen want ik heb hier geen tijd voor". Ik heb wel een zus, maar die kan je niet elke keer vragen. En je wilt niet dat iemand gaat denken: kom je weer met je gezeik!' Mevrouw Karimbeg knikt: 'Soms durf je niet meer te vragen.' Corrie: 'Je wilt ook vreemden niet je privézaken laten zien. Zoals met de belastingaangifte. Ik ga elk jaar naar het spreekuur van de Belastingdienst waar ze je dan helpen. Ouderen in de Wijk is daarom een prima project. Hier doen ze nog wat voor je!'

« terug